Jeszcze przed pojawieniem się ekip wykonawczych warto gruntownie określić, jakie funkcje ma pełnić budynek i z jakich urządzeń będzie się w nim korzystać. Nie wszystkie informacje są dostępne zaraz, dlatego część wyborów należy oprzeć na przewidywanym sposobie użytkowania wnętrz. Właśnie tutaj znaczenie ma projektowanie instalacji elektrycznych i teletechnicznych, które musi uwzględniać zarówno dzisiejsze wymagania, jak i ograniczenia wynikające z konstrukcji obiektu.

Przeciwnie rozplanowane będą przewody w budynku mieszkalnym, przeciwnie w przestrzeni usługowej, a jeszcze inne wymagania mogą pojawić się w obiekcie wyposażonym w masowe urządzenia sterujące albo komunikacyjne. W praktyce kłopotem nie jest tylko zbyt mała liczba punktów. Równie kłopotliwe może być ich rozmieszczenie w miejscach, które po zakończeniu aranżacji okażą się niełatwo dostępne. W pewnych sytuacjach dopiero po ustawieniu wyposażenia wychodzi na jaw, że gniazdo, punkt sieciowy lub szczegół sterujący został przewidziany zbyt blisko przeszkody lub w miejscu, w którym jego użycie będzie niewygodne.

Istotną częścią planowania jest określenie sposobu prowadzenia przewodów. W dokumentacji można wskazać konkretną trasę, jednakże rzeczywiste warunki na budowie mogą wymusić jej konwersję. Konstrukcja ściany, belka, kanał wentylacyjny czy uprzednio utworzona instalacja potrafią ograniczyć dostępną przestrzeń. Przy kilku przewodach problem może być niewielki, lecz wraz ze wzrostem liczby systemów rośnie znaczenie właściwego uporządkowania tras. Dotyczy to szczególnie miejsc, w których zbiegają się przewody z wielu pomieszczeń. W takich punktach należy uwzględnić nie tylko sposobność doprowadzenia kabli, ale również miejsce potrzebne do ich zakończenia, opisania i późniejszej obsługi. Zbyt ciasne rozmieszczenie elementów może utrudniać wykonywanie kolejnych prac. Dlatego przy projektowaniu powinno się brać pod uwagę nie tylko stan instalacji w dniu zakończenia budowy, niemniej jednak też sytuacje, które mogą wystąpić podczas jej późniejszej rozbudowy lub przemian.

W części teletechnicznej szczególnego znaczenia nabiera prawidłowe określenie relacji między poszczególnymi punktami. Sieć komputerowa, monitoring, kontrola dostępu, domofony a także systemy automatyki mogą wymagać prowadzenia przewodów do różnych urządzeń, ale część tras może być wspólna lub przebiegać w bezpośrednim sąsiedztwie. Każdy system powinien być natomiast przedstawiony w sposób pozwalający później ustalić jego przebieg. Przy rozbudowanej instalacji oznaczenie przewodów nie jest kwestią wyłącznie porządkową. Bez niego identyfikacja konkretnego kabla może wymagać sprawdzania kolejnych punktów i wykonywania dodatkowych pomiarów. Z praktycznego punktu widzenia ważne jest też pozostawienie dostępu do miejsc, w których skupiają się połączenia. Zabudowanie ich bez uwzględnienia sposobów późniejszej pracy może ograniczyć zakres przemian, które da się utworzyć bez ingerowania w elementy wykończeniowe.

Na finalny układ instalacji wpływają też decyzje podejmowane już w trakcie realizacji. Jeśli zmienia się lokalizacja urządzenia, układ pomieszczenia albo sposób prowadzenia innych instalacji, pierwotna dokumentacja może przestać odpowiadać rzeczywistemu stanowi. Nie każda zmiana jest kłopotem, ale warto sprawdzić jej konsekwencje dla pozostałych przewodów i punktów. Przesunięcie jednego detalu może oznaczać konwersję trasy, długości przewodu lub miejsca jego zakończenia. Przy większej liczbie przekształceń różnice zaczynają się kumulować. Z tego powodu dokumentacja powinna być aktualizowana wraz z istotnymi zmianami wykonawczymi. Ma to praktyczne znaczenie przy późniejszych pracach, ponieważ osoba zajmująca się modernizacją nie musi wówczas opierać się jedynie na założeniach z etapu projektowego. Rzeczywisty przebieg tras, rozmieszczenie punktów oraz informacje o wprowadzonych zmianach pozwalają dokładniej określić zakres kolejnych prac i ograniczyć sytuacje, w których potrzebne jest przypadkowe wynajdowanie przebiegu przewodów.

Zobacz: projektant kontroli dostępu.