W wieku szkolnym dziecko bardzo szybko rozwija swoje kwalifikacji ruchowe, niemniej jednak nie oznacza to, że każdy nowy wzorzec ruchu zostanie w tej samej chwili świetnie zapamiętany. W trakcie zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się wiele sytuacji, w których powinno się połączyć słuchanie instrukcji z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci używa ćwiczenia wymagające między innymi zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji a także odpowiedniego ustawienia względem partnera.

Na początku ważniejsze od płynności jest przededukowanie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów lub wykonywać je zbyt szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przeżycie do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wtedy, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.

Specyfika treningu zmienia się też w zależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego bardzo długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku sugestie. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i lepiej rozumieć zależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być zatem traktowane jako jednolita metoda zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Całkiem inaczej można organizować ćwiczenia dla rozpoczynających przedszkolaków, a zupełnie inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie moraz liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu dużo trudniej obserwować właściwie każdy ruch, a uczestnicy muszą własną pracą pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej jednak zauważyć drobne błędy i na bieżąco zmienić sposób wykonywania ćwiczenia.

Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać własną sekwencję ruchów. Należy jeszcze obserwować drugą osobę i dopasować tempo do jej działania. W przypadku dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie albo wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. W trakcie edukacji potrzebne jest zatem stopniowe oswajanie z zasadą kontroli ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, realizowane wolniej albo dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero później można łączyć je w pełniejsze sekwencje. Takie podejście umożliwia także wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, ale ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem często staje się widoczna dopiero w trakcie ćwiczenia z partnerem.

Na treningach dzieci uczą się także funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po odpowiednim sygnale, pozycję trzeba zmienić we najlepszym momencie, a podczas pracy z innymi osobami należy zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w dziale dzieci wykonujących różnorakie ruchy równocześnie. W sytuacji aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobności poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Oczywiście nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, w szczególności gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu sztuk walki dla dzieci warto zatem uwzględniać nie tylko samą dyscyplinę, lecz także wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń oraz wymagania stawiane osobom rozpoczynającym naukę.

Więcej informacji na stronie: sztuki walki dla dzieci Gdańsk.