W wieku szkolnym dziecko bardzo szybko rozwija własne umiejętności ruchowe, ale nie znaczy to, że właściwie każdy nowy wzorzec ruchu zostanie zaraz dobrze zapamiętany. Podczas zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się sporo sytuacji, w których trzeba połączyć słuchanie instrukcji z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci stosuje ćwiczenia wymagające między innymi zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji oraz dobrego ustawienia względem partnera.

Na początku ważniejsze od płynności jest przededukowanie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów albo wykonywać je zbyt szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przejście do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wtedy, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.

Specyfika treningu zmienia się także w współzależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku sugestie. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i lepiej rozumieć współzależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być więc traktowane jako jednolita forma zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Inaczej można organizować ćwiczenia dla początkujących przedszkolaków, a zupełnie inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie moraz liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu nie najłatwiej obserwować właściwie każdy ruch, a uczestnicy muszą samodzielnie pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej jednakże zauważyć drobne błędy i na bieżąco przemienić sposób wykonywania ćwiczenia.

Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać swoją sekwencję ruchów. Trzeba jeszcze obserwować drugą osobę i zaimplementować tempo do jej działania. W przypadku dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie lub wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. Podczas edukacji potrzebne jest zatem stopniowe oswajanie z zasadą testom ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, realizowane wolniej lub dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero w późniejszym czasie można łączyć je w pełniejsze sekwencje. Takie podejście daje możliwość także wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, niemniej jednak ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem na prawdę często staje się widoczna dopiero w trakcie ćwiczenia z partnerem.

Na treningach dzieci uczą się także funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po właściwym sygnale, pozycję trzeba zmodyfikować we odpowiednim momencie, a podczas pracy z innymi osobami należy zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w kategorii dzieci wykonujących różne ruchy równocześnie. W przypadku aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobności poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Oczywiście nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, szczególnie gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu egzemplarzy walki dla dzieci warto zatem uwzględniać nie tylko samą dyscyplinę, lecz też wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń oraz wymagania stawiane osobom rozpoczynającym naukę.

Źródło: Aikido w Gdańsku.