Różnorodność aktywności fizycznej sprawia, że dzieci mogą rozwijać sprawność na sporo sposobności, nie ograniczając się do tradycyjnych ćwiczeń gimnastycznych. Wybór dokładnie sprecyzowanej formy ruchu często zależy od zainteresowań, temperamentu a także dotychczasowych doświadczeń. Zajęcia ruchowe dla dzieci mogą posiadać charakter ogólnorozwojowy, taneczny albo akrobatyczny.
W każdym przypadku istotne jest dostosowanie zadań do etapu rozwoju uczestników. Inne możliwości ma kilkuletnie dziecko, które dopiero uczy się utrzymywać równowagę, a inne uczeń z doświadczeniem w gimnastyce. W trakcie planowania ćwiczeń uwzględnia się między innymi rozwój układu kostno-mięśniowego, zakres ruchu w stawach oraz zdolność do wykonywania poleceń. Nie bez znaczenia jest też koncentracja. Niektóre zadania wymagają zapamiętania kolejności ruchów, inne precyzyjnego ustawienia ciała lub dobrego rozłożenia ciężaru. Zbyt szybkie przechodzenie do trudniejszych ćwiczeń może prowadzić do utrwalania nieprawidłowych nawyków, dlatego podstawowe ruchy powinny być opanowane przed wprowadzeniem kolejnych wariantów.
Wśród aktywności wykorzystujących specjalistyczny sprzęt znajduje się akrobatyka powietrzna. Jej charakterystyczną cechą jest wykonywanie ćwiczeń na przyrządach zawieszonych nad podłożem, takich jak szarfy czy obręcze (zobacz więcej: zajecia na kole). W przeciwieństwie do gimnastyki wykonywanej wyłącznie na macie uczestnik musi kontrolować nie tylko pozycję swojego ciała, lecz także jego położenie względem poruszającego się sprzętu. Początkowa nauka obejmuje zwykle podstawowe chwyty, zwisy i sposoby zmiany pozycji. Dopiero w przyszłości można rozważać bardziej rozbudowane figury. Właściwie każdy przyrząd stawia nieco inne wymagania. Szarfa wymaga między innymi poznania sposobności owijania materiału wokół kończyn, jednakże obręcz wiąże się z koniecznością utrzymywania chwytu na sztywnej konstrukcji. W praktyce znaczenie ma też wysokość zawieszenia i ilość miejsca potrzebnego do zaprojektowania ruchu. Ćwiczenia powinny odbywać się pod nadzorem osoby przygotowanej do prowadzenia tego rodzaju treningu, z uwzględnieniem zasad korzystania ze sprzętu i sposobów fizycznych dziecka.
Ruch może być też połączony z nauką choreografii. Szkoła tańca to miejsce, w którym program zajęć może obejmować zarówno podstawowe kroki, jak i ćwiczenia rozwijające poczucie rytmu, pamięć ruchową a także koordynację. W zależności od wybranego stylu uczestnicy poznają różnorakie sposoby poruszania się, pracę rąk, ustawienie sylwetki i przechodzenie między kolejnymi pozycjami. Niektóre formy tańca wykorzystują także elementy gimnastyczne a także ćwiczenia przyrządowe. Przykładem jest pole dance dla dzieci, czyli aktywność oparta na ruchu przy pionowej rurze, dostosowana do wieku i stopnia przygotowania uczestników (więcej: pole dance dabrowa gornicza). W jej ramach mogą pojawiać się proste obroty, pozycje stojące oraz ćwiczenia związane z utrzymywaniem kontaktu z przyrządem. Nie jest to program przeznaczony do odtwarzania figur wykonywanych przez dorosłych. W przypadku młodszych osób szczególne znaczenie ma ograniczenie obciążeń i rezygnacja z elementów wymagających sporej siły albo długotrwałego podtrzymywania ciężaru ciała. Należy też uwzględnić różnice w rozwoju fizycznym dzieci w tym samym wieku.
Osobną odmianą treningu z wykorzystaniem sprzętu podwieszanego jest aerial hoop dla dzieci, czyli ćwiczenia na metalowej obręczy zawieszonej na odpowiednim mocowaniu. W zależności od poziomu zaawansowania mogą one obejmować siad, zwis, łatwe zmiany ułożenia ciała oraz przejścia między pozycjami. Na prawdę istotna jest tutaj technika chwytu, ponieważ obręcz nie dopasowuje się do dłoni tak jak miękki materiał szarfy. Podczas wykonywania ćwiczeń obciążeniu podlegają przede wszystkim ręce, barki i mięśnie tułowia. Z tego względu powinno się kontrolować czas utrzymywania poszczególnych pozycji i reagować na oznaki zmęczenia. Ważnym zagadnieniem pozostaje również przygotowanie techniczne stanowiska. Obręcz, zawieszenie i elementy mocujące muszą być przeznaczone do określonego rodzaju obciążenia, a przestrzeń pod przyrządem powinna uwzględniać możliwość wykorzystania materacy. Poszczególne figury wymagają wcześniejszego przygotowania, dlatego nie powinny być wykonywane wyłącznie na bazie obserwacji innych uczestników. W nauce tego rodzaju aktywności liczy się kolejność wprowadzania ruchów, ich poprawne wykonanie a także implementację zakresu ćwiczeń do aktualnych umiejętności dziecka.
Źródło: szkola tanca.