Zastosowanie materiałów pochodzących z rozbiórek i demontażu dawnych obiektów wiąże się z koniecznością uwzględnienia ich wcześniejszego przeznaczenia. Elementy, które przez sporo lat pełniły funkcję części budynku, mogą posiadać inne właściwości niż surowiec pochodzący z aktualnej produkcji. Drewno z odzysku występuje w różnych postaciach, od grubych belek stropowych i więźby dachowej po deski podłogowe, fragmenty drzwi czy elementy konstrukcji ściennych.
Każdy z owych materiałów ma odmienną historię i wymaga osobnej oceny. W trakcie demontażu istotne jest zachowanie możliwie dużych fragmentów bez dodatkowego uszkadzania powierzchni. Nie zawsze udaje się to osiągnąć, zwłaszcza gdy połączenia były zrealizowane przy użyciu starych gwoździ, klejów albo zapraw. Sposób odzyskiwania elementów ma później wpływ na ich wymiary, wygląd i zakres możliwej obróbki. Warto także pamiętać, że drewno pochodzące z różnych budynków może różnić się gatunkiem, sposobem sezonowania oraz stopniem naturalnego zużycia.
Przy ocenie materiału ważne jest postanowienie, które ślady powstałe w trakcie użytkowania mają znaczenie jedynie wizualne, a które wskazują na rzeczywiste osłabienie struktury. Stare drewno może posiadać otwory po dawnych mocowaniach, miejscowe pęknięcia, ślady cięcia ręcznego czy nierównomierne przebarwienia. Takie cechy nie muszą w sposób automatyczny oznaczać, że szczegół nie nadaje się do dalszego wykorzystania (zobacz: chêne de récupération). Całkiem inaczej trzeba jednakże traktować uszkodzenia spowodowane długotrwałym zawilgoceniem, rozkładem biologicznym albo działalnością szkodników. W przypadku belek i innych części konstrukcyjnych niezbędne jest sprawdzenie ich rzeczywistej wytrzymałości, a nie tylko i wyłącznie ocena powierzchni. Problemem mogą być także pozostałości dawnych impregnatów i farb, których skład nie zawsze jest kojarzony. Przed szlifowaniem albo cięciem warto ustalić, z jakimi powłokami ma się do czynienia. Ma to znaczenie zarówno dla sposobu prowadzenia prac, jak i późniejszego przeznaczenia odzyskanego materiału.
Zmieniające się podejście do projektowania budynków powoduje, że materiały z różnych okresów bardzo często pojawiają się w jednej przestrzeni. Stare drewno w nowoczesnej architekturze może pełnić funkcję dekoracyjną, użytkową lub konstrukcyjną, zależnie od jego parametrów i założeń projektu. Przykładem jest zastosowanie dawnych belek jako widocznych elementów stropu, desek rozbiórkowych do wykończenia ścian czy fragmentów drewna w zabudowie meblowej. W takich realizacjach ważne jest zachowanie odpowiednich proporcji. Zbyt duża liczba elementów o wyraźnie zużytej powierzchni może sprawić, że wnętrze będzie wyglądało ciężko, dlatego często łączy się je z prostymi formami i jednolitymi płaszczyznami (sprawdź też: madera recuperada). W architekturze zewnętrznej należy natomiast uwzględnić wpływ promieniowania słonecznego, opadów i wahań temperatury. Materiał użyty na elewacji pracuje inaczej niż drewno znajdujące się wewnątrz budynku. Różnice te wpływają na dobieranie zabezpieczeń, sposób mocowania a także potrzebę pozostawienia odpowiednich szczelin.
Osobnym zagadnieniem jest implementację odzyskanych elementów do wymiarów współczesnych projektów. Dawne deski i belki na prawdę bardzo często mają niestandardowe przekroje, a ich długość może być ograniczona przez sposób wcześniejszego montażu albo uszkodzenia powstałe w trakcie demontażu. W efekcie projektowanie z wykorzystaniem takiego materiału wymaga uwzględnienia dostępnych wymiarów już na etapie planowania. Nierzadko powinno się przemienić rozstaw elementów, podzielić większą powierzchnię na mniejsze fragmenty lub zastosować dodatkowe połączenia. Znaczenie ma też różnorodność kolorystyczna. Dosłownie deski pochodzące z jednego obiektu mogą mieć odmienne odcienie, zależnie od miejsca, w którym były zamontowane, a także stopnia ich kontaktu ze światłem i wilgocią. Ujednolicenie powierzchni nie zawsze jest możliwe bez usunięcia znacznej części warstwy zewnętrznej. Z tego względu zakres obróbki powinien wynikać z założonego efektu i stanu poszczególnych elementów, a nie z potrzeby nadania wszystkim identycznego wyglądu.
Źródło informacji: old timber.